เมื่อตอนเช้าเคล้าชื่นระรื่นรส พอสายหมดลมลับลงดับขันธ์, เมื่อตอนสายได้สนุกสุดสุขครัน, พอตอนบ่ายพลันชีวาตม์ลงขาดรอน.เมื่อตอนบ่ายรายล้อมพร้อมหน้าญาติ พอเย็นขาดชีวาลงคาหมอน เมื่อตอนเย็นเล่นสนุกไม่ทุกข์ร้อน พอค่ำมรณ์ม้วยมิดอนิจจัง...

กาลเวลาล่วงไป ราตรีก็ผ่านไป เกิด..ก็เป็นทุกข์ แก่..ก็เป็นทุกข์ วัยหมดไปตามลำดับแห่งวัย หนุ่มก็ตาย แก่ก็ตาย ชีวิตไม่ถึงร้อยปีก็จะตาย ถ้าอยู่เลยร้อยปีก็ต้องตายเพราะความแก่เป็นแน่แท้ คนโง่ก็ตาย คนฉลาดก็ตาย สรรพสัตว์ทั้งหลายล้วนก้าวเดินไปสู่ความตาย ไม่มีใครผัดเพี้ยนกับความตายซึ่งมีอำนาจมากได้ ปราชญ์ทั้งหลายก็ได้กล่าวไว้แล้วว่า "ชีวิตนี้น้อยนัก" ดังท่านทั้งหลายจะพิจารณาจากอุปมาที่มีว่า...